Autonomie verliezen betekent voor mij afhankelijk zijn van een ander, basale levenskeuzes niet zelf meer kunnen maken, verlies van controle. Ik vind het zo belangrijk mijn eigen keuzes te kunnen maken, want waarom ben ik anders in leven wanneer ik hier zelf niets over te zeggen heb?
Deze stelligheid is vermoedelijk ontstaan doordat ik op jonge leeftijd zag hoe mijn ouders mijn broer constant moesten helpen. Hij kon niks zelfstandig doen.

De keuze van mijn moeder voor een alternatieve geneeswijze moest ik proberen te accepteren met als gevolg dat ik haar nu moet missen. Ik wil haar keuze niet verloochenen, want ik vind deze enerzijds ook krachtig, maar hierdoor ben ik nu wel mijn moeder kwijt.

Tegenwoordig moet ik leren accepteren dat; met de dementie, mijn oma steeds meer verdwijnt zoals ik haar ken van vroeger.
Ik zie hoe de rolverdeling tussen mij: als kleindochter, en haar: als grootmoeder, steeds meer uit balans raakt doordat ík nu de persoon ben die voor haar keuzes moet maken. Over deze situaties had ik geen controle en dit maakt dat ik mijzelf afvraag hoe autonoom ikzelf kan zijn binnen deze situatie.

Ik voel mezelf een schakel tussen de belevingswereld van mijn broer en oma en hun de directe zorg omgeving. Vanuit die schakelpositie stel ik mezelf een aantal vragen rondom hun autonomie en probeer ik me te verplaatsen in mijn broer en oma waarna ik hoop de kijker aan het denken te zetten betreft het belang van autonomie in zijn of haar eigen leven. Wat is voor hen de betekenis hiervan en waar ligt de grens van een menswaardig of mensonwaardig bestaan?

Carolien van Maaswaal

Autonomie verliezen betekent voor mij afhankelijk zijn van een ander, basale levenskeuzes niet zelf meer kunnen maken, verlies van controle. Ik vind het zo belangrijk mijn eigen keuzes te kunnen maken, want waarom ben ik anders in leven wanneer ik hier zelf niets over te zeggen heb?
Deze stelligheid is vermoedelijk ontstaan doordat ik op jonge leeftijd zag hoe mijn ouders mijn broer constant moesten helpen. Hij kon niks zelfstandig doen.

De keuze van mijn moeder voor een alternatieve geneeswijze moest ik proberen te accepteren met als gevolg dat ik haar nu moet missen. Ik wil haar keuze niet verloochenen, want ik vind deze enerzijds ook krachtig, maar hierdoor ben ik nu wel mijn moeder kwijt.

Tegenwoordig moet ik leren accepteren dat; met de dementie, mijn oma steeds meer verdwijnt zoals ik haar ken van vroeger.
Ik zie hoe de rolverdeling tussen mij: als kleindochter, en haar: als grootmoeder, steeds meer uit balans raakt doordat ík nu de persoon ben die voor haar keuzes moet maken. Over deze situaties had ik geen controle en dit maakt dat ik mijzelf afvraag hoe autonoom ikzelf kan zijn binnen deze situatie.

Ik voel mezelf een schakel tussen de belevingswereld van mijn broer en oma en hun de directe zorg omgeving. Vanuit die schakelpositie stel ik mezelf een aantal vragen rondom hun autonomie en probeer ik me te verplaatsen in mijn broer en oma waarna ik hoop de kijker aan het denken te zetten betreft het belang van autonomie in zijn of haar eigen leven. Wat is voor hen de betekenis hiervan en waar ligt de grens van een menswaardig of mensonwaardig bestaan?

Carolien van Maaswaal

Copyright © 2018 Zelf. All rights reserved.